| Poprzedni | Spis treści | Następny |
Organizacja pracy centrum i punktu „it”
Kadra i szkolenia
Pracownik
turystyki zatrudniony w centrum lub punkcie „it” to osoba pierwszego
kontaktu z klientem mająca istotny wpływ na kształtowanie opinii o
środowisku.
Od jakości kadry zależy jakość informacji
turystycznej. Niezbędne jest nie tylko wykształcenie kierunkowe, ale
także znajomość języków obcych, praktyczne doświadczenie, kultura
osobista i właściwy wygląd zewnętrzny informatorów. Powinni oni w pełni
identyfikować się z wykonywanym zawodem, systematycznie doskonalić
wiedzę na kursach i we własnym zakresie oraz znać z autopsji własny
region. Informatorzy powinni ukończyć szkolenie, a także uczestniczyć w
dorocznych kursach aktualizujących wiedzę.
Ramowy program szkolenia informatorów turystycznych:
- Społeczna i gospodarcza rola turystyki
- Turystyka a region
- Lokalny produkt turystyczny i jego promocja
- Podstawy marketingu, promocji i reklamy
- Organizacja turystyki w Polsce i w regionie, zadania POT, regionalnych i lokalnych organizacji turystycznych
- Organizacja i zadania systemu „it”
- Bazy danych systemu „it” – powstawanie, weryfikacja, doskonalenie
- Rola internetu i materiałów informacyjnych – ćwiczenia praktyczne
- Zadania informatora turystycznego – zakres obowiązków, system samokształcenia, kultura obsługi
- Promocja i poradnictwo w systemie „it”
- Atrakcje turystyczne Polski
- Zagospodarowanie turystyczne i kierunki rozwoju turystycznego regionu, preferowane formy turystyki
- Wybrane zagadnienia z prawa turystycznego
W
programach szkoleń powinny się znaleźć także dodatkowe tematy
uwzględniające specyfikę regionu, w którym pracują informatorzy.
Położenie lokalu
Informacja
turystyczna powinna funkcjonować w centrum miasta. W wielu miastach
Europy, zwłaszcza w większych istnieje jednocześnie kilka placówek
informacji turystycznej, wzajemnie powiązanych organizacyjnie lub
merytorycznie, przy czym jedna z nich zawsze pełni rolę wiodącą. Są one
usytuowane przeważnie w pobliżu dworców komunikacyjnych, w centralnych
punktach miast (rynek, główny plac, deptak), w pobliżu znaczących
atrakcji turystycznych, a także niekiedy przy autostradach, w
sąsiedztwie wielkich parkingów połączonych z supermarketami, obsługą
motoryzacyjną i gastronomią.
Oszczędność, polegająca na
wynajmowaniu lokalu taniego, lecz niekorzystnie położonego w stosunku
do tradycyjnych ciągów turystycznych, jest pozorna. W takich sytuacjach
maleje efektywność placówki.
W Polsce istnieje na ogół jedno
centrum informacji turystycznej, nawet w dużym mieście. Są też duże
ośrodki miejskie i inne znaczące ośrodki turystyczne, w których władze
nadal nie odczuwają potrzeby zorganizowania i sfinansowania
działalności takiej placówki, użytecznej przecież nie tylko dla
turystów, ale także dla miejscowej branży turystycznej i innych
instytucji mogących mieć szerszy związek z obsługą turystów. W takich
sytuacjach miasto może przegrywać w konkurencji z innymi ośrodkami.
Centrum informacji turystycznej jest powszechnie postrzegane jako
wizytówka miasta i zewnętrzny wyraz troski gospodarzy o gości.
W
przypadku istnienia jednej placówki jej lokalizacja jest szczególnie
istotna. Należy bowiem pogodzić interesy dwu podstawowych grup
odbiorców usług – mieszkańców i przyjezdnych. Bywa, że na ten cel
wybierany jest lokal przypadkowy lub jedyny możliwy do uzyskania, przy
małych środkach finansowych. Wówczas to, nawet mimo dużego wysiłku nie
osiągnie się spodziewanych efektów.
Centrum informacji
turystycznej powinno dysponować lokalem położonym na parterze, z
witryną, a także elektronicznymi punktami informacyjnymi na terenie
miasta.
Centra i punkty informacji turystycznej mogą mieścić
się w indywidualnie zaprojektowanych pawilonach lub kioskach. Punkty
„it” organizowane przy okazji targów i ważnych imprez mogą mieć formę
przenośnych zestawów łatwych do instalacji, np. wewnątrz hali targowej
lub na terenie otwartym.
Polska Organizacja Turystyczna
proponuje typowy projekt takich placówek (Załącznik nr 2). Wskazane
jest jednak by ich wystrój nawiązywał do regionalnych tradycji.
Oznakowanie
Lokal
centrum informacji turystycznej powinien być oznakowany na zewnątrz,
jednolitym znakiem „it”. Informację o istnieniu placówki należy
umieścić w innych ważnych punktach: na dworcach, w pobliżu atrakcji
turystycznych, na parkingach, dużych placach – węzłach komunikacyjnych,
a także na drogach prowadzących do miasta. Należy zadbać, by aktualny
adres placówki podawano w miejscowej prasie, przewodnikach, folderach,
planach, mapach, katalogach i w internecie.
Wszystkie
centra i punkty należące do sieci informacji turystycznej spełniające
wymogi określone przez Polską Organizację Turystyczną oznakowane będą
specjalnym znakiem „it” (Załącznik nr 3).
Godziny pracy centrów informacji turystycznej
Godziny pracy centrów informacji turystycznej powinny być zależne od natężenia ruchu turystycznego.
Po
zamknięciu placówki należy umieścić w widocznym miejscu: podstawowe
informacje dotyczące zakwaterowania, plan miasta, mapę okolic oraz
materiały informacyjne w specjalnych stelażach na zewnątrz placówki.
Wskazane jest, aby w sąsiedztwie centrum „it” znalazł się również
elektroniczny punkt informacyjny.
Wyposażenie lokalu
Każda
placówka „it” powinna dysponować: holem recepcyjnym z wydzielonymi
stanowiskami do szybkiej informacji oraz stolikami dla klientów
pragnących bliżej zapoznać się z materiałami informacyjnymi na miejscu,
pokojem pracy dla personelu, pokojem socjalnym, pokojem kierownika (o
ile jest to możliwe), magazynkiem podręcznym. Duże, reprezentacyjne
centra informacji turystycznej powinny dysponować salą konferencyjną
wyposażoną w aparaturę audio-wizualną.
Podstawowe
oprzyrządowanie techniczne stanowić powinny: komputer do obsługi
turystów (stałe łącze), komputery do pracy własnej – wraz z
urządzeniami peryferyjnymi, (drukarką, skanerem), telefaksem, kopiarką,
itd.
Układ pomieszczeń centrum „it”
| Obszary funkcjonalne | Wyposażenie | Uwagi | |
| Wejście | Tablica informacyjna | Po zamknięciu powinny być podane godziny otwarcia, plan miasta, mapa regionu itd. widoczne z zewnątrz | |
| Pomieszczenie dla interesantów | Poczekalnia | 2-4 krzesła lub ława, telefon publiczny, wystawy publikacji turystycznych, fotografii, kosze na odpadki | Tylko w głównych centrach „it” |
| Kontuar szybkiej obsługi | Widoczny kontuar umieszczony w wygodnym miejscu | Personel powinien być widoczny przy wchodzeniu do lokalu | |
| Obszar konsultacji | Niski kontuar lub stół z 2-4 krzesłami umożliwiający korzystanie z materiałów | ||
| Obszar samoobsługi | Półki i tablice informacyjne, Ekspozycje | Koniecznie duży plan miasta, mapa okolic | |
| Obszar roboczy o ograniczonym dostępie | Usługi dla interesantów | Kontuar do pracy stojącej z komputerem i telefonem, biblioteczką podręczną, schowkami na materiały informacyjne, miejsce do notowania, półki na materiały promocyjne, tablica na notatki wewnętrzne, szafki na akta, szuflady na drobne materiały |
Kontuar powinien mieć małe półki lub przestrzenie na przechowywanie ulotek i dokumentów, miejsce do pisania, jak również miejsce na komputery i telefony. Jeżeli kontuar jest długi i pracuje przy nim kilka osób zaleca się zaprojektowanie stanowisk roboczych, aby uniknąć kolizji. Półki na ulotki promocyjne nie powinny mieć przegródek, gdyż formaty ulotek są różnorodne, a jednocześnie zapewniać szybkie wyszukiwanie materiałów. |
| Pomieszczenia dla personelu | Szafa na okrycia wierzchnie i torby, Toalety | ||
| Magazyn | Dobry dostęp, półki, etykiety, akcesoria do pakowania materiałów | Może być poza siedzibą centrum „it” |
Finansowanie
W
miarę rozwoju gospodarki rynkowej i prywatyzacji państwo ogranicza swój
udział w turystyce. Niemniej, turystyka w większym stopniu niż inne
sfery gospodarki opiera się na partnerstwie sektora publicznego i
prywatnego, ponieważ większość destynacji turystycznych znajduje się w
gestii zarządzania publicznego. Z tego punktu widzenia funkcjonowanie
centrów informacji turystycznej powinno być zagwarantowane przez
odpowiednie władze wojewódzkie, powiatowe i gminne. Nie oznacza to, że
angażowane na ten cel powinny być jedynie środki publiczne. Wskazane
jest jednak bezpłatne udostępnianie lokali i stosowanie innych ulg,
będących w kompetencji władz lokalnych. Niezbędne jest finansowe
zaangażowanie miejscowej branży turystycznej, jednostek związanych
pośrednio z turystyką, sfery biznesu, fundacji.
Należy także
zadbać o to, by zbytnie obciążenie pracowników centrów informacji
turystycznej prowadzeniem działalności komercyjnej nie odbywało się
kosztem poziomu informacji. Zasadniczym celem centrum informacji
turystycznej jest pomnażanie wpływów z turystyki np. do budżetu miasta
(gminy), a nie wpływów własnych.
Oszczędności nie zawsze
przynoszą korzyści. Doświadczenie wykazuje, że zatrudnianie słabo
wykwalifikowanej i nisko opłacanej kadry, przeznaczanie na cele centrów
„it” tańszych lokali, niewłaściwie usytuowanych (piętra, boczne ulice),
niedoinwestowanie (środki łączności, komputery) w znaczącym stopniu
osłabia efekty pracy jednostek systemu „it”.
Idealne zasady
finansowania informacji turystycznej to obligatoryjne odpisy z podatków
na te cele lub tworzenie wspólnych funduszy branży turystycznej.
Uniezależnia to system informacji turystycznej od lokalnej koniunktury
i decydentów, którzy często nie dostrzegają ekonomicznych skutków
dobrze zorganizowanej informacji turystycznej lub też spodziewają się
natychmiastowych efektów z zainwestowanych środków.
Inne formy działalności placówek „it”, które nie powinny kolidować z działalnością podstawową – udzielaniem informacji
- Sprzedaż biletów (komunikacja miejska, kolejowa, autobusowa, do muzeów, kin, teatrów).
- Prowadzenie banku ofert turystycznych.
- Sprzedaż pamiątek i gadżetów charakterystycznych dla danego terenu.
- Sprzedaż map i przewodników.
- Inne usługi np. przewodnictwo, wycieczki lokalne, usługi tłumaczy.
| Poprzedni | Spis treści | Następny |
